Defensiepersoneel ontevreden: geen cao, maar wel nieuwe pakken

Tweederde van de militairen van de Landmacht is ontevreden met hun baan, zo blijkt uit een onderzoek waarvan de resultaten zijn uitgelekt. Tweederde! Dat is bizar veel! Gelukkig weet minister Bijleveld waar het aan ligt: aan het ontbreken van een CAO. Nou minister, wat let u om tegen staatssecretaris Visser te zeggen dat ze als de wiedeweerga een fantastisch voorstel neerlegt?

Want dat personeel staat toch écht op 1, tenminste zo werd vol trots geroepen bij de presentatie van de Defensienota vorig jaar. Vervolgens werd dan ook vol passie een prioriteitenlijst gepresenteerd, met 5 prioriteiten voor de Krijgsmacht. Op 1: het herstellen van het vertrouwen.

Dat herstellen van het vertrouwen is nog niet echt gelukt, zo blijkt. Want de speciale positie van de militair blijkt nu vooral uit het ontbreken van een CAO, het werken in het weekend voor minder dan het minimumloon, en de plannen om langer door te moeten werken, voor minder pensioen. En daarnaast betaalt Defensie een boete aan de Belastingdienst, omdat Defensie zich aan de wet houdt en militairen eerder met pensioen stuurt: de befaamde RVU-boete. Maar dan is er ook nog eens 20 jaar bezuiniging op bezuiniging geweest en breken politici belofte na belofte aan de militairen.

Landmacht is extra ontevreden

Niet gek dat het Defensiepersoneel ontevreden is. En dan is de landmacht nog eens extra ontevreden. Je zou bijna cynisch kunnen zeggen dat het feit dat een derde dus niet ontevreden is, komt doordat die 1/3e een vacature is. Maar dat klopt niet, want het tekort ligt op een kwart ongeveer, en dat is geen derde natuurlijk. Maar ook daar proberen ze bij Defensie een creatieve oplossing voor te vinden: als je de functie die vacant is, gewoon niet opnieuw openstelt, dan heb je geen vacature, dus is er geen tekort, dus geen probleem. Want als je iets niet ziet, dan is het er niet. Dat weet elke struisvogel.

Bij de Landmacht speelt nog een dingetje, dat ook Krijgsmachtbreed speelt, maar bij de Landmacht in het bijzonder: het gebrek aan vertrouwen in de militaire top. Volgens bronnen gaat dat er daarom ook ingegrepen worden in de top van de Landmacht. Want dat vertrouwen in de top moet omhoog, omdat het personeel werkelijk de poort uitholt. Eenheden moeten worden samengevoegd doordat vullingspercentages onder de 50% belanden. En de top kijkt ernaar, en deelt sportschoenen uit.

Onrustig

Maar ook bij de andere Krijgsmachtdelen is het onrustig en loopt het personeel zeker niet te juichen. Het feit dat mails over het afwijzen van het arbeidsvoorwaardenakkoord, waarin wordt gesteld dat Defensie alles goed doet, maar het de schuld van de bonden was, ondertekend wordt met de tekst ‘mede namens de commandanten van alle Krijgsmachtonderdelen’, draagt niet bij aan herstel van vertrouwen. Dat soort acties maken dat militairen zich afvragen of de commandanten wel hetzelfde uniform dragen als zij. Letterlijk zeggen sommigen: ‘Je vraagt je af aan wiens kant ze staan? Zij willen toch ook goede arbeidsvoorwaarden?’ Ze en zij, zijn dan de commandanten. Admiraal Kramer van de marine, laat zich nog wel eens uit over de arbeidsvoorwaarden en uit zijn woorden lijk je te proeven je dat hij zich achter zijn mannen en vrouwen schaart. Maar de rest is angstvallig stil.

Betrouwbare werkgever

Defensie wil een betrouwbare en betrokken werkgever zijn, zo werd het afgelopen jaar luid en duidelijk verkondigd. Maar als het personeel – net als veel ander overheidspersoneel – maandag de 18e actie wil voeren op initiatief van de vakbonden, kost dat gewoon een vrije dag. Terwijl je dat prima kan wegschrijven als vakbondsdag.

Er komt natuurlijk meer geld voor Defensie, hoewel we er verhoudingsgewijs nog op achteruit gaan.  Maar wellicht komt er nog meer geld bij, in het voorjaar, zodat er nog een extra squadron F-35’s komt. Maar totdat we onze Krijgsmacht op orde hebben, verdedigt Amerika wel wat ons lief is. Toch?

Nieuwe pakken

Nieuwe mijnbestrijdingsvaartuig
Nieuwe mijnbestrijdingsvaartuig

Maar, eerlijk is eerlijk: Er komt nieuw materieel. Er worden straks nieuwe mijnenbestrijdingsvaartuigen besteld (hoewel helaas in tegenstelling tot de intentie van Defensie niet bij Nederlandse partijen, maar bij Franse), er worden voorraden aangevuld, er is een nieuwe prachtige wervingswebsite. De F-35 stroomt in, we hebben meer drones, de Patriots doen het weer. Dus dat is goed. Maar als het personeel op 1 zetten alleen bij woorden blijft, en niet wordt gevolgd door een can-do-actie vanuit de top, blijft het personeel ontevreden.

Maar ach, gelukkig krijgen militairen op uitzending nieuwe pakken. En dat zal het tij wel keren, toch minister?

Door: Eduard van Brakel

5 gedachten over “Defensiepersoneel ontevreden: geen cao, maar wel nieuwe pakken

  • 17 maart 2019 om 10:32
    Permalink

    Ik ben er niet bij geweest maar dat van die mijnenbestrijdingsvaartuigen lijkt haast wel een deal met de Fransen i.v.m. de KLM/AirFrance affaire. Je weet het niet.

    Beantwoorden
  • 17 maart 2019 om 11:12
    Permalink

    Die nieuwe pakken mogen na uitzending gedragen blijven worden maar kunnen niet geruild worden…..

    Beantwoorden
  • 17 maart 2019 om 11:21
    Permalink

    Zoo blij dat ik weg ben bij defensie, wat een trieste werkgever is dat al 15 jaar zeg. Bezunigingen en loze beloftes, dat is alles wat ze kunnen daar.

    Beantwoorden
  • 17 maart 2019 om 12:43
    Permalink

    Ik ken een bataljon dat nog nooit op uitzending is geweest. Maar dat bataljon bepaald wel voor een groot gedeelte hoe het er binnen defensie aan toe moet gaan. De bataljonscommandant en haar plaatsvervangster komen wel eens op bezoek bij de andere eenheden, soms nog in een inzetgebied. om te kijken hoe het daar aan toe gaat maar de chef staf of de secretaris generaal van dat bataljon heb ik nog niet kunnen betrappen op een bezoek bij eenheden die buiten Den Haag zijn gelegerd. En mocht een van zijn personeelsleden van zijn eenheid ueberhaupt ooit buiten Den Haag zijn geweest dan was het om gezellig iedere avond thuis te zitten……..en voor degenen die niet begrijpen waar ik het over heb: de MinDef, StaS, SG en zijn 600-800 ambtenaren geven zich niet veel moeite om eens echt kennis te maken met de werkvloer. Met oppervlakkige contacten begrijp je niet dat je als beleidsstaf dienend moet zijn aan de rest van het ministerie. Het zou mooi zijn als iedere ambtenaar die carriere wil maken binnen die beleidsstaf de verplichting zou krijgen om minimaal 1 keer voor 3 tot 5 maanden mee te gaan op missie. Dan hoef je wel niet in de voorste lijn mee maar op een kamp kunnen ze ook veel leren. Leren dat je er met een nieuw pak alleen niet komt. Dan begrijp je tenminste wat het woord vertrouwen en kameraadschap echt betekent.

    Beantwoorden
  • 19 maart 2019 om 21:26
    Permalink

    Het schriftelijk schieten met scherp is wel vertrouwd bij het defensieplatform. En telkenmale legt het weer de zwerende vinger op de plek die maar niet beter wordt. Wie zijn nu de echte schuldigen. In de eerste plaats de minister van Defensie die vele malen veel te grote woorden gebruikt en bij haar bezoeken aan eenheden het personeel de hemel in prijst, het personeel dus het gevoel geeft dat zij bij haar op 1 staan, maar de werkelijkheid gebiedt dat dit niet zo is. Lees maar nog eens terug haar bezoek met de minister van Financiën aan Litouwen. Je zou er bijna emotioneel en tranen in je ogen van krijgen.
    Dan hebben we een staatssecretaris van Defensie die ook leuke bezoekjes brengt aan eenheden, maar dichtklapt als haar wat meer prangende vragen aan haar worden gesteld. Getuige een bezoek aan Den Helder. Leuk voor haar public relations, maar dat zet geen zoden aan de dijk. De dame uit Zaandam die door Rutte als een doorgeschoven post naar Defensie werd geduwd om maar zo min mogelijk moeilijke beslissingen behoeven te nemen. Dan hebben we een Commandant der Strijdkrachten, een ambtenaar in hart en nieren die slaafs naast de minister van Defensie zit en weinig tegengas geeft. Ook van deze hoog opgeleide militair mag je verwachten dat hij met concrete voorstellen voor zijn personeel opkomt, maar het blijft bij wat gemurmel in de ruimte met zijn weblogs. Dan hebben we een HDP, ook al een hoog opgeleide militair waarvan iedereen, tenminste bij de Koninklijke Marine, had verwacht dat hij zich zou manifesteren op het personeelsgebied. Hij was in het hogere echelon opgevallen om HDP te worden. Maar niets is minder waar. Het is gewoon een ondergesneeuwde onzichtbare militaire ambtenaar die paternalistisch zijn superieuren volgt hoe nu een CAO voor zijn personeel tot stand moet komen. Dan hebben we ook nog een secretaris-generaal die van tijd tot tijd een duit in het zakje doet, maar volkomen onzichtbaar is en die zich allerlei commitments naar zich toetrekt en een minister van Defensie of een Commandant der Strijdkrachten monddood en buitenspel maakt.
    Ja, het is niet allemaal rozengeur en maneschijn bij Defensie en daar is het personeel de dupe van. Protesteren op maandag 18 maart 2018 door een pensioencursus te organiseren zal echt niet de urine lauw maken bij deze bewindslieden. In tegenstelling tot de politie moesten militairen daar maar een vrije dag voor opnemen. En het kort geding strandde omdat de rechter niet overtuigt raakte van de gevoelens. En dan was er ook nog het kort geding tegen de burgemeester Krikke van Den Haag over de protestmars door de stad naar de Tweede Kamer, wat werd afgeschoten door de rechter.
    Het militair zijn is een overtuiging die je aangaat om je eigen land maar ook elders in de wereld te willen verdedigen. Die overtuiging belijden bovengenoemde personen slechts met de mond. Zij hanteren schijnbaar alleen het masculien leiderschap, ofwel het ellebogenwerk en narcisme in de boardroom.
    Het wordt dus nu echt hoog tijd dat er daadwerkelijk stappen worden ondernomen op het personeel op 1 te zetten. En dat doe je niet uit je vertrouwde leunstoel achter je PC door de hele dag naar je beeldscherm te staren. Maar laat ik u niet afschrikken over mijn betoog. Onder het regiem van de oud-minister van Defensie mevrouw Hennis-Plasschaart was het niet veel beter. Veel over haar heb ik geschreven op mijn weblog daltonhennie1939.wordpress.com. Helaas heb ik nu weinig zin om daar een nieuwe weblog aan te wijden, want het is gewoon verloren tijd. Maar anders moet u maar eens mijn tijdlijn op Twitter raadplegen op @Daltonhennie. U zult dus ook begrijpen dat ik geen fan ben van de grootste politieke bedrieger aller tijden van de VVD.
    Have a nice day.

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.